Παράθεση: |
Απάντηση ίσως δεν εδώθει, όσον αφορά περί «Πλάνης των θρησκειών» δεν αντιλήφθηκα κάποια αιτιολόγηση, για καμιά θρησκεία ή έχουν όλες δίκαιο; |
Καμιά θρησκεία δεν έχει δίκαιο. Από την άποψη της ορθής λογικής όλες οι θρησκείες λένε παραμύθια. Από την άποψη της πνευματικής ζωής όλες οι «μεγάλες» θρησκείες εκμυθεύουν το υπεράγνωστο, εσχατολογικά αληθινό.
Οι θρησκείες διεκδικούν τη μοναδική αληθινότητα επειδή κάθε πιστός αληθοποιείται (διασώζει την ουσία της ανθρωπινότητάς του) μέσα από τη δική του θρησκεία που τη βιώνει αναπόφευκτα ως μοναδική. Με ανάλογο τρόπο ένας άνδρας γνωρίζει τον έρωτα μέσα από τη σχέση του με μία γυναίκα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα αυτή είναι η μόνη με την οποία θα μπορούσε να γνωρίσει τον έρωτα. Όταν όμως είναι ερωτευμένος, βιώνει το ερρώμενο πρόσωπο ως μοναδικό και ανεπανάληπτο. Έτσι και για τον κάθε αυθεντικά θρησκευόμενο η θρησκεία του είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Το βιωματικά συγκλονιστικό είναι και σε αυτή την περίπτωση ισχυρότερο από το αντικειμενικά ακριβές.
Παράθεση: |
Είναι αναμφισβήτητο σήμερα, ότι όλες σχεδόν οι θρησκείες «εμπνέουν» στους ανθρώπους την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή με ταυτόχρονη απαλλαγή από την επίγεια αδικία και τα προβλήματα τους. Την καλύτερη ζωή που υπόσχονται όμως στους πιστούς, δεν την υλοποιούν στην επίγεια ζωή τους, αλλά στην μετά θάνατον, σε μια φανταστική βασιλεία των ουρανών. |
Στην Θεολογία της Εκκλησίας είναι σαφές ότι η βασιλεία των ουρανών αρχίζει από αυτή τη ζωή. Οι χριστιανοί δεν θυσιάζουν την καθημερινότητά τους για να ανταμειφθούν μετά θάνατον. Από τώρα γεύονται τη Χάρη του Θεού, από αυτή τη ζωή «βεβαιώνονται υπαρξιακά» ότι ο Θεός είναι η Αλήθεια και η Ζωή. Ο Απόστολος Παύλος συστήνει την αδιάλειπτη προσευχή. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι πράξεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματά του φιλτράρονται μέσα από τον Θεό. Ολόκληρη η ζωή είναι Χριστοζωή, η καθημερινότητα είναι αγία καθημερινότητα και κάθε στιγμή είναι αγία στιγμή. Εδώ και τώρα όλα μεταμορφώνονται εν Αγίω Πνεύματι.
Η βασιλεία του Θεού δεν είναι φανταστική προσδοκία. Είναι οντολογική μετοχή στη Θεία Ζωή. Είναι συγκλονιστική, προ του θανάτου, υπαρξιακή πρόγευση, της υπερ-χωρο-χρονικής δυνατότητας κοινωνίας με τον Θεό πατέρα των όλων. Ο αληθινά πιστός δεν ζητά κάν να σωθεί μετά θάνατον. Θα ακολουθούσε τον Χριστό από Αγάπη ακόμη και αν αυτή η Αγάπη τον οδηγούσε στην απώλεια. Ο χριστιανός δεν είναι μισθωτός που περιμένει ανταμοιβή. Είναι φίλος του Θεού, παιδί του Θεού, αγαπημένος του Θεού.
Παράθεση: |
Στην πραγματικότητα όλες οι θρησκείες απαιτούν από τους ανθρώπους τυφλή υπακοή, υπομονή των στερήσεων και της αδικίας.. |
Όλες οι θρησκείες ανοίγουν την προοπτική της αυθυπέρβασης. Την απελευθέρωση δηλαδή από το στενό υπαρκτικό χώρο του εγωκεντρισμού. Η τυφλή υπακοή στη Εκκλησία δεν είναι υποταγή σε εξουσία. Η υπακοή είναι εκούσια συντριβή του ατομικού θελήματος με στόχο την υπέρβαση της ατομικότητας και την εναρμόνιση με τη ζωή της Θείας αγάπης. Η υπομονή των στερήσεων και της αδικίας εξυπηρετούν τον ίδιο στόχο.
Παράθεση: |
Με την υπόσχεση της ευτυχίας του παραδείσου, μετά θάνατον, η θρησκεία καθησυχάζει τους πιστούς και τους μετατρέπει σε ταπεινούς δούλους, εξασθενεί την θέληση τους για αγώνα και διεκδικήσεις. |
Είναι τόσο ξένη, αντίξοη και δύσκολη η εξωτερική πραγματικότητα ώστε ο άνθρωπος παίρνει αναπόφευκτα τη θέση του ταπεινού δούλου στο σύμπαν. Απλά μπορεί να συνειδητοποιήσει τη θέση του ή να απωθεί την μηδαμινότητά του και να φαντάζεται ότι είναι σπουδαίος. Η αντικειμενική πραγματικότητα κάποια στιγμή θα τον διαψεύσει.
Η «θρησκεία» ενισχύει τη θέληση των πιστών για πνευματικό, νηπτικό αγώνα και πνευματικές νηπτικές διεκδικήσεις. Ο πιστός όχι μόνο κάνει αγώνα αλλά και πρωταθλητισμό αυτοεξουθένωσης, συντριβής και αγάπης.
Παράθεση: |
Οι πιστοί συχνά καταφεύγουν με δεήσεις και λειτουργίες στις θρησκείες για να εξαγνίσουν και να ειρηνεύσουν της ψυχή τους, στις υποσχέσεις για την μεταθανάτιο ευτυχία βρίσκουν κάποια παρηγοριά |
Οι Εκκλησιαστικές Ακολουθίες εξαγνίζουν και ειρηνεύουν την ψυχή του ανθρώπου και η ελπίδα της συνάντησης με το Θεό πρόσωπο με Πρόσωπο δίνει μεγάλη παρηγοριά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πίστη θεμελιώνεται μόνο σε ψυχολογικές ανάγκες. Στην Εκκλησία έχουμε τη Σάρκωση του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος και την εκ νεκρών Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Η βεβαιότητα δεν έρχεται από την κάλυψη αναγκών αλλά από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος το οποίο σκηνώνει μέσα μας. «Ελθέ και σκήνωσον εν ημίν». Χωρίς το Άγιο Πνεύμα δεν υπάρχει Εκκλησία. Για αυτό τον λόγο όποιος δεν έχει δεχθεί μέσα του το Άγιο Πνεύμα αρνείται την Εκκλησία.
Παράθεση: |
Η θρησκεία πράγματι προσφέρει μια φαινομενική γαλήνη, όμως αυτή η γαλήνη είναι ψευδής, φανταστική αλλά και ωφέλιμη στο εξουσιαστικό θρησκευτικοπολιτικό κατεστημένο |
Η γαλήνη που δίνει η Εκκλησία δεν είναι φαινομενική, ψευδής και φανταστική αλλά βιωματικά έγκυρη, εμπειρικά επαληθεύσιμη και ανθρωπολογικά σωτήρια. Η ανάπαυση κοντά στο Θεό έχει τόση δύναμη ώστε να αλλάζει ριζικά όλη τη ζωή του πιστού. Ο πιστός με τη μετάνοιά του γίνεται καινός άνθρωπος και το σύμπαν ολόκληρο ανακαινίζεται μέσα από αυτόν και γίνεται καινή κτίση.
Παράθεση: |
Για να μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας, Θα πρέπει να εξετάσουμε την σχέση θρησκείας και επιστήμης. Στις σύγχρονες συνθήκες πολλοί υποστηρικτές της θρησκείας προσπαθούν να εξαφανίσουν τη ριζική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στην θρησκεία και την επιστήμη.
Στην πραγματικότητα όμως, η θρησκεία και η επιστήμη είναι ασυμβίβαστες και αλληλοκαταργούμενες. |
Η θρησκεία και η επιστήμη είναι ασυμβίβαστες και αλληλοκαταργούμενες για όσους αντιλαμβάνονται τη θρησκεία ως αβάσιμο δόγμα και την επιστήμη ως απολιθωμένο σύνολο βεβαιοτήτων. Στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετικές-συμπληρωματικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Αν θες ρίξε μια ματιά στο κείμενο www.psyche.gr/modepistheol.htm
Παράθεση: |
Η θρησκεία επαφίεται ή ψυχολογικά αναγκάζει τον πιστό στην οσφυοκαμψία και στην ταπεινότητα του χαρακτήρα του, υποχρεώνοντας πολλές φορές να ασπάζεται δουλικά και γονυπετής το κάθε «κολασμένο» χέρι του κάθε αντίστοιχου «Μητροπολίτη Αττικής» και τόσων άλλων «ξεφωνημένων αδελφών» εκλιπαρώντας εξευτελιστικά την ευλογιά τους. |
- Το μόνο χέρι Μητροπολίτη που θυμάμαι να έχω ασπασθεί είναι του Χανίων ο οποίος είναι Άγιος. (Νυν Αρχιεπίσκοπος Κρήτης) Διαφωνώ μαζί του σε πολλά θέματα αλλά σέβομαι την ασκητική του ζωή και την προσφορά του στο λαό. Ο άνθρωπος αυτός τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας εξομολογεί τον απλό κόσμο μέχρι τις 2.00 - 3.00 μετά τα μεσάνυχτα και το πρωί στις 7.00 είναι στον παρεκκλήσι του Αγίου Κοσμά όπου συχνά ψάλλει ως απλός ψάλτης. Εκτιμώ και σέβομαι τη αυτοθυσία του.
- Όταν ασπάζομαι το χέρι ενός ιερέα εκδηλώνω το σεβασμό μου στο χέρι που στη Θεία Λειτουργία κρατά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο ασπασμός δεν απευθύνεται στον ιερέα (ο οποίος είναι αμαρτωλός όπως και εγώ) αλλά στον Χριστό. Δεν εκλιπαρώ εξευτελιστικά την ευλογία του ιερέα. Με τον ασπασμό τον χαιρετώ δηλώνοντας σεβασμό στο λειτούργημά του και του θυμίζω να προσεύχεται για μένα. Χαρακτηριστικό είναι το απότομο τράβηγμα του χεριού πολλών ιερέων (ιδιαίτερα στο Άγιο Όρος) για να αποτρέψουν τον ασπασμό από ταπείνωση.
Παράθεση: |
Η ανάπτυξη της επιστήμης είναι θρίαμβος του ανθρώπινου εγκεφάλου, ενώ η θρησκεία είναι η έκφραση της αδυναμίας και της εξάρτησης του ανθρώπου από τις «παραφυσικές» πλην όμως φυσικές δυνάμεις που δεν μπορεί να κατανοήσει, επιλέγοντας ή υιοθετώντας την «παραφυσική» σχιζοφρένεια. |
Η θρησκεία είναι ο θρίαμβος της Αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο πιστός δεν εξαρτάται από κάτι παραφυσικό. Όλα όσα υπάρχουν είναι φυσικά δηλαδή «στερεοποιημένες» εκφράσεις της δημιουργικής δύναμης του Λόγου του Θεού. Ο πιστός είναι ακρότατα ρεαλιστής. Από αγάπη για την εσχάτη Αλήθεια διεισδύει πέρα από τα φαινόμενα και αφήνεται να γνωριστεί από Αυτό που είναι όντως αληθινό και απόλυτα φυσικό. Ο Θεός είναι ο πατέρας του φυσικού.
Παράθεση: |
Εδώ θα ομολογήσω ότι και εδώ, είμαστε αντίθετοι, εγώ Λατρεύω την Ουράνια Αφροδίτη. |
Σε αυτό δεν είμαστε και τόσο αντίθετοι διότι εγώ έχω την τάση να λατρεύω την επίγεια Αφροδίτη όπου και αν την συναντήσω. Η λατρεία απέβη συχνά μοιραία στην πορεία της προσωπικής μου ζωής και παρακαλώ τον Θεό της αγνότητας και της απάθειας να με απαλλάξει από αυτή την ολέθρια για μένα λατρευτική διάθεση.
Απάντηση στον Agfanos
Έριξα μια ματιά στις διασυνδέσεις που πρότεινε ο φίλος afganos. Ένα κείμενο του Μιχάλη Καλόπουλου και ένα του Απόστολου Αμυρά. Ειλικρινά δεν γνώριζα τις διαστάσεις της αντιπαράθεσης αυτών των ανθρώπων με την Ορθόδοξη Εκκλησία και τον Χριστιανισμό. Λυπήθηκα πάρα πολύ για την εχθρική τους αυτή διάθεση. Τι μπορώ να πω αγαπητοί μου φίλοι; Καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια βαθιά αγανάκτηση που οδηγεί σε μια συστηματική πολεμική πολύ αρνητικά φορτισμένη. Θα ήθελα βέβαια να αναφέρει ο Απόστολος Αμυράς συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία για σφαγές Ελλήνων από Χριστιανούς και άλλες ανάλογες πρακτικές βίας. Αν κάποιος φίλος έχει διασυνδέσεις με ιστορικά αντικειμενικά στοιχεία να τα προτείνει. Στην περίπτωση βέβαια που αυτές οι πράξει βίας είναι πραγματικές η θλίψη μου δεν θα αφορά στην Εκκλησία (ως Σώμα Χριστού) αλλά στην ανθρώπινη διαστροφή η οποία μπορεί να φτάσει στο σημείο δολοφονεί, να βιάζει και να εκβιάζει στο όνομα του Χριστού. ( Θυμάμαι μια ταινία με βιαιοπραγίες της Δυτικής Εκκλησίας με τον Ντε Νίρο που νομίζω λέγεται «Ιεραποστολή»).
Η Εκκλησία φίλοι μου δεν είναι ο ναός ούτε οι τυχόν διαστροφές της χριστιανικής διδασκαλίας σε ιστορικό επίπεδο. Εκκλησία είναι οι άνθρωποι που μπολιάζουν τη ζωή τους στην αναστημένη σάρκα του Χριστού και ζουν μέσα σε Αυτόν, μαζί με Αυτόν. Υπάρχουν θεολόγοι και ιστορικοί, καθηγητές πανεπιστημίου ( ο π. Γεώργιος Μεταλληνός μου έρχεται στο νου) που γνωρίζουν πολύ καλά την Εκκλησιαστική ιστορία και θα είχαν πολλά να πουν σε ένα καλοπροαίρετο διάλογο. Εγώ έχω ασχοληθεί λίγο με την ψυχολογία, την φιλοσοφία και τη νηπτική πατερική θεολογία. Δεν μπορώ να δώσω ιστορικές απαντήσεις.
Σχολιασμός φράσεων του Απόστολου Αμυρά:
Ας δούμε αγαπητοί φίλοι πόσες παρεξηγήσεις βρίσκονται σε ένα μικρό απόσπασμα του φίλου Απόστολου Αμυρά το οποίο επέλεξα επειδή δεν έχει ιστορικά αλλά μόνο θεολογικά στοιχεία.
Παράθεση: |
Ας δούμε τώρα πως οι Ναζωραίοι υποβάλλουν στον Ελληνικό λαό την ιδέα της υποδουλώσεως. Οι χριστιανοί προπαγανδίζουν ότι το άτομο πρέπει να βρίσκεται σε μία μόνιμη κατάσταση ταπεινώσεως, τα άτομα να μην είναι υπερήφανα. Προσπαθούν έτσι να σου υποσκάψουν το ηθικό, να σου υποβάλλουν την ιδέα της δουλείας, «να μην σηκώνεις κεφάλι στον θεό». Και αυτό γιατί ουδείς άνθρωπος δέχεται να γίνει οικειοθελώς δούλος άλλου ανθρώπου, ούτε κάν να τον προσκυνήσει. |
Ταπείνωση στην Εκκλησία δεν είναι η υποταγή σε κοσμική εξουσία ούτε αίσθημα μειονεκτικότητας ούτε κόμπλεξ ούτε φόβος. Ταπείνωση είναι η συναίσθηση της μηδαμινότητας του εαυτού μπροστά στο μεγαλείο της αγάπης του Θεού. Ταπείνωση είναι η ζωή με τον Χριστό. Ο πιστός δεν προσκυνά και δεν υποτάσσεται σε καμιά εξουσία και αυτό το μαρτυρούν οι χιλιάδες των αγίων μαρτύρων οι οποίοι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και αντιστάθηκαν στις κοσμικές εξουσίες με τίμημα την ίδια τους τη ζωή. Το «να μην σηκώνεις κεφάλι στον θεό» δεν είναι δουλεία αλλά η προϋπόθεση της ομοίωσης με τον Θεό, της κατά χάριν Θεώσεως. Η υπερηφάνια εγκλωβίζει στην κοπιαστική υπεράσπιση του ναρκισικού εαυτού. Η άκρα ταπείνωση είναι το θεμέλιο της απόλυτης ελευθερίας. Ο μεγαλύτερος δυνάστης είναι ο εγωκεντρισμός. Αυτός που μπορεί να βάλει εδαφιαία μετάνοια δεν μπορεί να πέσει. Ο προσκυνητής κρατιέται γερά στο στέρεο έδαφος.
Παράθεση: |
Οι χριστιανοί όμως επαναλαμβάνουν έξυπνα ότι «εμείς δεν είμαστε δούλοι κανενός, είμαστε μόνον δούλοι του Χριστού». Βεβαίως κάποιοι δούλοι του Χριστού (οι παπάδες) είναι λίγο πιό πάνω από τους άλλους, διότι είναι οι εκλεκτοί του θεού και οι εκπρόσωποί του επί της γής, οι αφεντάδες μας δηλαδή. Με αυτό το τέχνασμα περνούν την άποψη της υποδουλώσεως των λαών στο παπαδαριό ως δήθεν κατέχοντες την αποκλειστική αντιπροσωπεία του θεού επί της γής. |
Ο δούλος του Χριστού ελευθερώνεται από τα εγκόσμια δεσμά. Αληθινός παπάς είναι αυτός που αισθάνεται τον εαυτό του κάτω από όλους, αυτός που «πλένει τα πόδια» των συνανθρώπων του, αυτός που δίνει το χρόνο του και τη ζωή του για τους άλλους. Ο χριστιανός δεν υποδουλώνεται σε παπά. Η υπακοή του χριστιανού είναι υπεράνω πάσης ελευθερίας. Ο χριστιανός εγκαταλείπει το ατομικό του θέλημα και τον εαυτό του από αγάπη για τον Χριστό. Εκλεκτοί του Θεού δεν είναι οι παπάδες αλλά όσοι έχουν καθαρή καρδιά και είναι αγνοί σαν τα παιδιά. Όλοι οι χριστιανοί έχουν το ιερατικό αξίωμα, οι παπάδες είναι απλώς λειτουργοί των εκκλησιαστικών Μυστηρίων. Ο Θεός δεν έχει εταιρεία για να έχει αντιπρόσωπο στη γη. Είναι ο ίδιος παρών παντού κάθε στιγμή.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι χριστιανοί είναι καλοί άνθρωποι και δεν κάνουν λάθη. Μάλλον μόνο λάθη κάνουν τα οποία και καταθέτουν «στα πόδια του Χριστού». Προσωπικά ενοχλούμαι συνεχώς από τη στενοκεφαλιά, το φανατισμό, και τις διαστρεβλώσεις των χριστιανών που συχνά έχουν και την εξουσία να μιλούν από τον άμβωνα ή από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Όμως ο κάθε μακάκος-κολομπίνος σαν και εμένα ( για να θυμηθούμε τον Δημήτρη Λιαντίνη) που μπαίνει στην Εκκλησία δεν γίνεται ξαφνικά Άγγελος. Κουβαλάει μαζί του όλη τη μιζέρια, τη φθορά, την αμαρτία και την ιδεολογία του. Πολλές φορές χρησιμοποιεί με διαστρεβλωμένο τρόπο αλήθειες του Ευαγγελίου για να υπηρετήσει υποκειμενικούς στόχους και υποσυνείδητες ανάγκες. Και σήμερα οι περισσότεροι από εμάς τους «χριστιανούς» μπορεί να μην κάνουμε ιερούς πολέμους και να μην καίμε αρχαίους ναούς αλλά κάνουμε κάτι χειρότερο. Προδίδουμε, διαστρεβλώνουμε και ξεφτιλίζουμε το όνομα του Χριστού με την ίδια μας τη ζωή. (Εχτές ένας μοναχός ανέφερε σε μια συζήτηση ένα λόγο του Γκάντι: «Αγαπώ το Χριστό αλλά όχι τους Χριστιανούς. Τους Χριστιανούς δεν τους αγαπώ διότι δεν μοιάζουν στο Χριστό). Αυτό που δικαιώνει όσους τα βάζουν με την Εκκλησία είναι η εγωκεντρική, "πνευματική" κακομοιριά των χριστιανών. Εμείς οι "χριστιανοί" είμαστε οι μεγαλύτεροι προδότες διότι προδίδουμε με τη ζωή μας την Αλήθεια-Πρόσωπο- Χριστό.
-Ας πάρουμε για παράδειγμα τις δικές μου τοποθετήσεις σε αυτό το forum:
-Πως μπορώ να είμαι σίγουρος ότι παρεμβαίνω από αγάπη για το Χριστό και τους συνομιλητές μου και όχι για να περάσω ευχάριστα την ώρα μου ή για να επιδείξω τις επικοινωνιακές και γνωστικές μου δεξιότητες;
- Πόσο γελοίος είμαι αν μιλώ για τον Χριστό για να προβάλλω το εγώ μου και όχι χάριν της Αγάπης Του.
- Πόσο γελοίος είμαι αν νηστεύω και εκκλησιάζομαι και προσεύχομαι για να ενισχύσω μέσα μου το αυτοείδωλο του καλού χριστιανού και όχι από αγάπη για τον Χριστό και το συνάνθρωπό μου.
Βλέπεται αγαπητοί φίλοι ο χριστιανός είναι πολύ κοντά στην φαρισαϊκή υποκρισία και μόνο το έλεος της Χάρης του Θεού μπορεί να τον διασώσει.
Πόσες φορές δεν βλέπουμε ιερείς και θεολόγους οι οποίοι αντί να φανερώνουν Χριστό, υποστηρίζουν φανατικά τη χριστιανική τους ιδεολογία;
Πόση είναι η ευθύνη όλων εμάς που νομίζουμε ότι είμαστε χριστιανοί απέναντι σε εσάς τους «πολέμιους του χριστιανισμού» που δεν μπορούμενα σας δείξουμε τον Χριστό. Με τα λόγια μας κάνουμε το Χριστό φάντασμα (α-σάρκωτο, αφανέρωτο, ανυπόστατο) αφού ο τρόπος και τα έργα μας δεν δείχνουν Χριστό αλλά μόνο τον εγωκεντρικό εαυτό μας. Υπάρχει τίποτε χειρότερο από τον Χριστιανό ο οποίος με τη ζωή του κρύβει και αμαυρώνει το πρόσωπο του Χριστού. Επιχειρηματολογούμε για τον Χριστό και την Εκκλησία με την άνεση του δημαγωγού χωρίς να έχουμε μέσα μας το Φως της Ανάστασης. Αυτή η αδυναμία των ορθόδοξων χριστιανών τροφοδοτεί τις αιρέσεις και υποστηρίζει τον Μιχάλη Καλόπουλο και τον Απόστολο Αμυρά. Αν εμείς οι χριστιανοί φανερώναμε Χριστό, τα επιχειρήματα του Μιχάλη και του Αποστόλη θα έλιωναν αμέσως στη φωτιά της Αγάπης του Θεού. Ποιος μπορεί να αντισταθεί στη δύναμη της χαριτωμένης Αγάπης;
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι από τους πολέμιους του χριστιανισμού είναι άνθρωποι που λαχταρούν την αυθεντικότητα και την αληθινότητα και απομακρύνονται από την Εκκλησία διότι δεν αντέχουν το ψέμα και την υποκρισία που καταμαρτυρεί η ζωή των χριστιανών. Οι πολέμιοι πάνω από όλα διαμαρτύρωνται την αναξιότητά μας να γίνουμε αληθινοί χριστιανοί δηλαδή άγιοι.
Ο Χριστός ανέβηκε από αγάπη στο Σταυρό και ανέβηκε μαστιγωμένος και φτυσμένος και καταρρακωμένος. Τι να πούμε εμείς οι χριστιανοί σήμερα που πλησιάζουμε το Χριστό για να ενισχύσoυμε την εικόνα του ιδεατού μας εαυτού και να προστατευτούμε από κάθε κακό ώστε να περνάμε καλά και να είμαστε κοινωνικά καταξιωμένοι. Αυτή την υποκρισία μας δεν αντέχουν οι αναζητητές της αυθεντικότητας και στρέφονται προς τα οπίσω, στους πατρώους Θεούς.
[Τουλάχιστον οι λάτρες της Αφροδίτης έρχονται σε σεξουαλική επαφή και το ευχαριστιούνται ενώ οι φαρισαικώς χριστιανίζοντες (όπως εγώ) το κάνουν με ενοχές προσπαθώντας να το κρύψουν από τους άλλους ή δεν το κάνουν καθόλου όχι από πνευματική εγρήγορση αλλά από ανασφάλεια ή για να δικαιώσουν την χριστιανοκεντρική, ιδανική αυτοεικόνα τους].
Ιδού λοιπόν, δεν μπορώ να απολογηθώ για τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου.
Απολογούμαι μόνο για τον εαυτό μου ομολογώντας ότι είμαι προδότης του Χριστού μέσα στην κίβδηλη, εγωκεντρική, φαρισαϊκή καθημερινότητά μου.
Και ομολογώ πως δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτή η απολογία μου είναι γνήσια ή αν και αυτή εκπορεύεται από την υποκριτική μου αυταρέσκεια η οποία με σπρώχνει να μιμούμαι την ταπείνωση των Άγιων ώστε να αυτοδικαιώνομαι νομίζοντας τον εαυτό μου αληθινό χριστιανό.
Ο Θεός να με ελεήσει τον αδιόρθωτο
και εσείς αγαπητοί φίλοι παρακαλώ
να με συγχωρέσετε.
Νικήτας ο δόλιος
Για τον φίλο τον Joker
Παράθεση: |
Ναί όντως δεν πρέπει να έχετε τελείως αλτρουιστικά κίνητρα κύριε Νικήτα, ας μου επιτραπεί, περισσότερο μία τάση αυτοεπιβεβαίωσης μέσω της θέσης σας σε αυτό διάλογο. Δηλαδή ακολουθείτε την ορμή προς ικανοποίηση του εγώ σας, υπεραμυνόμενος, μέσα από αυτό το φόρουμ, της απόφασής σας να ακολουθήσετε το χριστιανισμό. Δεν σας κριτικάρω απλά αυτό βλέπω εγώ. |
Είπαμε... δυστυχώς είμαι χριστιανός μόνο στα λόγια. Δέχομαι ότι δεν έχω αλτρουιστικά κίνητρα και ότι κατά κάποιο τρόπο προβάλλω τον εαυτό μου. Όμως δεν υπεραμύνομαι της απόφασής μου να ακολουθήσω το χριστιανισμό για να στηρίξω τις πεποιθήσεις μου. Διότι ρισκάρω χωρίς να έχω βεβαιότητες και σιγουριές. Δεν αποφάσισα να ακολουθήσω τον χριστιανισμό. Μάλλον ο Χριστός αποφάσισε να με πλησιάσει και εγώ δεν μπόρεσα να του ξεφύγω.
Για τον φίλο τον Afganο,
Έχω την αίσθηση ότι σε αυτό το forum τα όσα γράφω μένουν μετέωρα και ακατανόητα. Σκέπτομαι εδώ και αρκετές μέρες να σταματήσω την επικοινωνία διότι τζάμπα σας κουράζω και τζάμπα ταλαιπωρούμαι και εγώ καταθέτοντας εις μάτην τον εαυτό μου. Η σκληρή αντιπαράθεση και η έλλειψη αμοιβαίου σεβασμού μου φέρνει κάποια θλίψη …με πληγώνει. Δεν έχουμε κάτι να μοιράσουμε, δεν είμαστε εχθροί. Εγώ είμαι ένας ταλαίπωρος άνθρωπος, δεν έχω καμιά εξουσία και καμιά δύναμη. Ψάχνω για το φως αλλά έχω νιώσει πολύ το σκοτάδι στην προσωπική μου ζωή. Κατά κάποιο τρόπο είμαι ένας δραπέτης του μηδενός που αναζητά καταφύγιο στο Χριστό. Όταν με χτυπάς πονάω.
Για τον Κωστή Παλαμά.
Γράφω και εγώ κάτι ανόητους στίχους αλλά όταν διαβάζω έναν μεγάλο ποιητή όπως ο Κωστής Παλαμάς αισθάνομαι τελείως άσχετος και συνειδητοποιώ ότι αυτά που γράφω είναι απλά στιχοπλοκίες και δεν έχουν σχέση με ποίηση. Ο Παλαμάς είναι πολύ μεγάλος και ανήκει σε όλους τους Έλληνες και σε όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι ούτε των ορθοδόξων χριστιανών ούτε των φίλων των αρχαίων Ελλήνων. Δεν έχω λόγο να παρουσιάσω τον Παλαμά ως ορθόδοξο. Παρότι βρίσκω πολύ ορθοδοξία στους στίχους του ('Αναρχος ο κόσμος κι άσωτος) νομίζω σε ένα τόσο μεγάλο ποιητή ο καθένας μπορεί να βρει ότι ζητά η ψυχή του.
Πάντως σου θυμίζω ότι ο Κ. Παλαμάς είναι απόγονος του μεγάλου θεολόγου της ορθόδοξης Εκκλησίας Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και ότι έχει μεταφράσει στη δημοτική τον εκκλησιαστικό ύμνο της Κασσιανής, που ψάλλεται στις εκκλησίες τη Μεγάλη Τρίτη (Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίας περιπεσούσα γυνή…):
Η ΚΑΣΣΙΑΝΗ
Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά,
πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.
Μα, ω Κύριε, πώς η θεότης Σου μιλά
μέσ΄ στην καρδιά μου!
Κύριε, προτού Σε κρύψ΄ η εντάφια γη
από τη δροσαυγή λουλούδια πήρα
κι απ΄ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή
Σου φέρνω μύρα.
Οίστρος με σέρνει ακολασίας…Νυχτιά,
σκοτάδι αφέγγαρο, άναστρο με ζώνει,
το σκοτάδι της αμαρτίας φωτιά
με καίει, με λιώνει.
Εσύ που από τα πέλαα τα νερά
τα υψώνεις νέφη, πάρε τα, Έρωτά μου,
κυλάνε, είναι ποτάμια φλογερά
τα δάκρυά μου.
Γύρε σ΄ εμέ. Η ψυχή πώς πονεί!
Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείραν
άφραστα ως εδώ κάτου οι ουρανοί.
και σάρκα επήραν.
Στ΄ άχραντά Σου τα πόδια, βασιλιά
μου Εσύ θα πέσω και θα στα φιλήσω,
και με της κεφαλής μου τα μαλλιά
θα στα σφουγγίσω.
Τ΄ άκουσεν η Εύα μέσ΄ στο αποσπερνό
της παράδεισος φως ν΄ αντιχτυπάνε,
κι αλαφιασμένη κρύφτηκε…Πονώ,
σώσε, έλεος κάνε.
Ψυχοσώστ΄, οι αμαρτίες μου λαός,
Τα αξεδιάλυτα ποιος θα ξεδιαλύση;
Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!
'Αβυσσο η κρίση.
Ο Παλαμάς όπως και αρκετοί χριστιανοί θαυμάζουν τους αρχαίους αλλά δεν κολλάνε στους αρχαίους. Πως είναι δυνατόν να μην θαυμάζει κανείς τους πατέρες της φιλοσοφίας και της επιστήμης. Πως είναι δυνατόν να μην θαυμάζει κανείς τη γλώσσα του Όμηρου. Εγώ για παράδειγμα όταν διαβάζω Ηράκλειτο, Πυθαγόρα ή Πύρρωνα τρελαίνομαι τελείως. Γι αυτό στο site μου που αφορά στην ψυχολογία και τη θρησκεία έχω ένα κείμενο για τους Αρχαίους «Εισαγωγή στον Σκεπτικισμό» www.psyche.gr/epist3.htm
Θεωρώ ότι οι Σκεπτικοί είναι πολύ κοντά στην ορθόδοξη, αποφατική γνωσιολογία. Τέλος πάντων …
Για προβληματισμό, παραθέτω και ένα απόσπασμα από το περιοδικό Focus για τον Κ. Παλαμά.
Ο Παλαμάς θαυμάζει τους Αρχαίους προγόνους μας για την πρωτότυπη δημιουργία, την αυτοπεποίθηση, την ακέραια βίωση της ζωής τους. Τους θαυμάζει γιατί δεν είναι ετερόφωτοι. Μόνο αν μπορέσαμε να τους μοιάσαμε και μεις στην πρωτοτυπία, την ακεραιότητα, την ανεξαρτησία, θα κάνομε αξιόλογο Ελληνικό Έθνος κι όχι με το να τους μιμηθούμε ή να τους δοξολογούμε τυφλά. Από αυτούς θα πάρομε ό,τι ωραίο και μεγάλο είχαν, για να κάνομε το δικό μας κόσμο, το σύγχρονο Ελληνικό, με τη δική μας νέα προσφορά. Ω αθάνατοι κι ωραίοι! Τη ζωή την ολοζώντανη μια φορά τη ζήσατε... Aλλος αέρας τώρα κι άλλος ήλιος για σας πια... Κι όποιος δούλος σας θα γίνει και σας πάρει καταπόδι, ή ένας μόνος ή όλο Έθνος, θα σβηστεί με σας. Και μονάχα όποιος μαζί σας δε θα χάσει τον εαυτό του και θα κόψει μόνο απ' τ' άνθια σας, για να στεφανώσει τα μαλλιά του θα τραβήξει στολισμένος με τη χάρη σας, θα τραβήξει εμπρός.
http://www.focusmag.gr/id/view-user-article.rx?oid=124562
Για τα κείμενα του Ευαγγελίου
παραθέτω τον αδέξιο
προβληματισμό μου.
Παράθεση: |
Γιατί αυτή είναι η διαθήκη
που θα κάνω με τον οίκο Ισραήλ
μετά τις ημέρες εκείνες, λέει ο Κύριος:
Θα δώσω τους νόμους μου στη διάνοιά τους
και πάνω στην καρδιά τους θα τους γράψω,
και θα είμαι σ' αυτούς Θεός και αυτοί θα μου είναι λαός. |
Ο Απ. Παύλος απευθύνεται σε Εβραίους και χρησιμοποιεί τη «γλώσσα» των Εβραίων. Νομίζω τους μιλά για τη Νέα Διαθήκη όπου οι νόμοι του Θεού (δηλ. η αλήθεια για τη ζωή των ανθρώπων) δεν είναι πια γραμμένοι σε πίνακες αλλά στο μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων. Ο Απόστολος Παύλος μάλλον εννοεί ότι μετά την έλευση του Χριστού οι πιστοί καλούνται να έχουν προσωπική, εμπειρική, εσωτερική, καρδιακή σχέση με τον Θεό και όχι απλά να υπακούνε σε εξωτερικές εντολές. Ο Χριστός είπε ότι όταν αυτός δεν θα είναι πια κοντά στους μαθητές του θα στείλει τον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα το οποίο θα καθοδηγεί μυστικά (καρδιακά και υπέρλογα) τους πιστούς. Οι πιστοί είναι ο λαός του Θεού, οι αγαπημένοι του Θεού, οι Χριστοφόροι οι οποίοι δεν υπακούν σε εξωτερικές επιταγές αλλά έχουν μέσα στην καρδιά τους τη Χάρη του Θεού.
Παράθεση: |
Επίσης στο Κοινωνικά καθήκοντα της νέας ζωής Προς Κορινθίους.
18 Οι γυναίκες, να υποτάσσεστε στους άντρες σας, όπως είναι σωστό στον Κύριο. 19 Οι άντρες, να αγαπάτε τις γυναίκες σας και μη γίνεστε πικροί προς αυτές.
20 Τα παιδιά, να υπακούτε στους γονείς σας σε όλα, γιατί αυτό είναι ευάρεστο στον Κύριο. 21 Οι πατέρες, μην ερεθίζετε τα παιδιά σας, για να μην αποθαρρύνονται.
22 Οι δούλοι, να υπακούτε σε όλα στους κατά σάρκα κυρίους σας, όχι με οφθαλμοδουλία σαν ανθρωπάρεσκοι, αλλά με απλότητα καρδιάς να φοβάστε τον Κύριο. 23 Ό,τι κι αν κάνετε, με την ψυχή σας να το εργάζεστε όπως στον Κύριο και όχι σε ανθρώπους, 24 και να ξέρετε ότι από τον Κύριο θα απολάβετε την ανταπόδοση της ουράνιας κληρονομιάς. Στον Κύριο Χριστό να υπηρετείτε ως δούλοι. 25 Γιατί εκείνος που αδικεί θα πάρει αυτό που αδίκησε, και δεν υπάρχει προσωποληψία. |
Οι χριστιανοί δεν έχουν κοινωνικά καθήκοντα νέας ζωής. Η νέα ζωή τους δωρίζεται από τον Χριστό και συνοδεύεται από αγία ελευθερία.
Οι υποταγές που κάνουν οι γυναίκες, οι άντρες και τα παιδιά δεν είναι υποταγές βίας αλλά προσπάθειες υπέρβασης του εγωκεντρισμού (μέσα από τη θραύση του οικείου θελήματος) από αγάπη για το Θεό.
Ο χριστιανός δεν θέλει να πετύχει κάτι που είναι σύμφωνο με τη νοοτροπία του κόσμου. Δεν θέλει να κυριαρχήσει, να πλουτίσει, να απολαύσει, να καλοπεράσει. Ο χριστιανός θέλει να ομοιωθεί και να ενωθεί με τον Χριστό και Θεό του. Μπροστά σε αυτό τον στόχο της κατά χάριν θεώσεως όλα τα άλλα είναι ασήμαντα.
-«Στον Κύριο Χριστό να υπηρετείτε ως δούλοι» σημαίνει να ζείτε καλλιεργώντας τις αρετές της αγάπης και της ταπείνωσης χωρίς να απαιτείτε κάτι. Όταν πάψετε να ζητάτε και το παραμικρό τότε θα σας χαριστούν τα πάντα και θα «θα απολάβετε την ανταπόδοση της ουράνιας κληρονομιάς» δηλαδή τότε που θα έχετε απελευθερωθεί από οποιαδήποτε προσδοκία, τότε που θα έχετε απελευθερωθεί από τα στενά όρια του εαυτού σας, τότε που θα έχετε πάψει να θέλετε και να απαιτείτε, θα σας χαριστεί η απόλυτη χαρά της παρουσίας του Θεού, η απόλυτη μακαριότητα τη αγάπης του Θεού μέσα στην οποία δεν υπάρχει πόνος ή λύπη ή στεναγμός, ή απαίτηση, ή ανάγκη ή προσδοκία, αλλά μόνο απέραντη χαρά, ατέλειωτη χαρά, ουράνια χαρά. Δηλαδή χαρά αδιάπτωτη, αμετάβλητη που τίποτε δεν μπορεί να την μειώσει, αλλά αυξάνεται πάντοτε από δόξα σε μεγαλύτερη δόξα. Εκεί δεν υπάρχει πια άντρας ή γυναίκα ή παιδί, ή δούλος ή ελεύθερος αλλά μόνο ζωή ατελεύτητη, ζωή χαριτωμένη, ζωή αναστημένη.
Παράθεση: |
Κάθε ψυχή ας υποτάσσεται στις εξουσίες που υπερέχουν. Γιατί δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από το Θεό, και αυτές που υπάρχουν είναι ταγμένες από το Θεό. 2 Ώστε αυτός που αντιτάσσεται στην εξουσία έχει αντισταθεί στη διαταγή του Θεού, και εκείνοι που έχουν αντισταθεί θα λάβουν στους εαυτούς τους καταδίκη. 3 Γιατί οι άρχοντες δεν είναι φόβος για τα αγαθά έργα, αλλά για τα κακά. Θέλεις λοιπόν να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το αγαθό και θα έχεις έπαινο από αυτή. 4 γιατί είναι διάκονος του Θεού για σένα στο αγαθό. Αν όμως κάνεις το κακό, να φοβάσαι. γιατί δε φορά τη μάχαιρα χωρίς λόγο. Γιατί είναι διάκονος του Θεού, εκδικητής, για να εκτελέσει την οργή σ' αυτόν που πράττει το κακό. 5 Για αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεται κανείς όχι μόνο για την οργή, αλλά και για τη συνείδηση. 6 Επειδή Για αυτό και φόρους πληρώνετε: γιατί είναι δημόσιοι υπηρέτες του Θεού που ασχολούνται συνεχώς ακριβώς σε αυτήν την υπηρεσία. 7 Αποδώστε σε όλους τις οφειλές: το φόρο σ' αυτόν που οφείλεται ο φόρος, το δασμό σ' αυτόν που οφείλεται ο δασμός, το σεβασμό σ' αυτόν που οφείλεται ο σεβασμός, την τιμή σ' αυτόν που οφείλεται η τιμή. ΡΩΜΑΙΟΥΣ 13 |
Ο Χριστιανός είναι έτσι και αλλοιώς «χαμένος από χέρι». Η αντίσταση στην εξουσία είναι εκκοσμικευμένη μορφή αντίστασης. Ο χριστιανός έχεις δύο μόνο εχθρούς: τον εαυτό του και τον διάβολο. Κανείς άλλος δεν μπορεί να τον βλάψει. Διότι διωκόμενος και καταπιεζόμενος και οδυνόμενος προοδεύει εν Χριστώ. Ο χριστιανός δεν έχει τίποτα να χάσει διότι είναι ήδη χαμένος. Ο χριστιανός είναι ο μεγάλος αναρχικός, ο μεγάλος αλήτης και ο μεγάλος γύφτος. (Για να θυμηθούμε τον Κ. Παλαμά). Τα καλογέρια είναι οι γύφτοι του Χριστού, οι αλήτες του κόσμου, οι αναρχικοί, οι άπιαστοι από τους ανθρώπους, οι τρελοί του Θεού.
Τι αντίσταση σε κοσμική εξουσία να κάνει ο Χριστιανός όταν παρακαλεί να χάσει τον ίδιο του τον εαυτό; Τι άμυνες να έχει ένας εραστής του θανάτου; Ο χριστιανός τα δίνει όλα σε όλους, δίνει τους φόρους, δίνει τους δασμούς, δίνει το σεβασμό, δίνει την τιμή, δίνει τα λεφτά του, δίνει τη ζωή του. Σπαταλά και ξοδεύει τον εαυτό του. Τα δίνει όλα σε όλους αδιακρίτως. Για να τα χάσει όλα μια ώρα γρηγορότερα και να παραδοθεί γυμνός και εξουθενωμένος στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα του.
Άντε να κάνουμε Αγάπη!
Για τον Notis :
Έχει δίκιο ο Osho που αποκαλεί το Christianity, Crossianity! ...όπως λέμε ακραίας μορφής insanity!
-Ο Osho ήταν μεγάλος δάσκαλος της πρακτικής φιλοσοφίας του Ζεν. Εκπληκτικός ομιλητής, με φοβερή ευρύτητα οριζόντων και αμεσότητα στην επικοινωνία. Μετέφραζε με συναρπαστικό τρόπο στη γλώσσα των Δυτικών ακροατών του, τα βαθιά μηνύματα της Ανατολικής φιλοσοφίας.
Είχα μείνει για λίγες μέρες σε κοινότητα του Osho στην Ιταλία και είχα παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια. Ένιωσα ότι εκεί δεν υπήρχε Θεός. (Δεν είχα το ίδιο αίσθημα σε κοινότητες των Χάρε Κρίσνα). Η κοινότητα του Osho ήταν ένας κατάλληλος χώρος για να καλλιεργήσεις κάποιες ψυχοσωματικές δεξιότητες.
Θυμάμαι ωραίο χορτοφαγικό φαγητό, πολύ-πολύ χορό, και τις συστάσεις για χρήση προφυλακτικών στους ξενώνες προς αποφυγήν του AIDS. Θυμάμαι τον τρυφερό εναγκαλισμό μεταξύ των μαθητών του Osho που κρατούσαν πολύ ώρα και ήταν ο χαιρετισμός μεταξύ τους.
Τα βιβλία του Osho με βοήθησαν προσωπικά ώστε να απαλλαγώ από τα σιδερένια δεσμά του ορθολογισμού και να πλησιάσω τον «μυστικιστικό» τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας. Τον συνιστώ ανεπιφύλακτα και στους φίλους που λατρεύουν του Αρχαίους Θεούς σαν μια καλή εισαγωγή στη σκέψη των μυστικών.
Ο Osho αγαπούσε τον Χριστό αλλά όχι τον χριστιανισμό και τους χριστιανούς. Δεν γνώρισε την ορθόδοξη μυστική θεολογία των αγίων πατέρων της ανατολικής εκκλησίας και δεν είχε προσωπική γεύση της Χάριτος του Θεού μέσα από την προσευχή και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Δεν γνώρισε τον Χριστό ως Θεάνθρωπο αλλά μόνο ως πνευματικό δάσκαλο και γι' αυτό δεν τον κατάλαβε.
Σχετικά με το crossianity η ακριβής φφράση του Osho είναι:
« What exist in the name of Christianity I have always called CROSSIANITY.
It is the worship of the cross, not of Christ.
It is the fear of death, not love of life.... »
Η διαφορά ανάμεσα στο Christianity και Crossianity δεν είναι αυτή που ο Όσο φαντάζεται. Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό δεν είναι ένας ταλαίπωρος πνευματικός δάσκαλος που αργοπεθαίνει αναγκαστικά. Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό είναι ήδη ο Νικητής του θανάτου. Ο Σταυρός δεν σκοτώνει το Χριστό αλλά το θάνατο. Ο Χριστός με την θεϊκή του φύση παραμένει πάντοτε ζωντανός, αθάνατος, αιώνιος. Ακόμη και όταν βρίσκεται στον Άδη. Με τη σωματική του ανάσταση, ανασταίνει και θεώνει την ανθρώπινη φύση. Πάνω στο Σταυρό ο Θεός δεν είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος αλλά ένας Θεός που υψώνεται στο ακρότατο όριο της ταπείνωσης. Ο Χριστός νικά τον θάνατο όχι με τη δύναμη αλλά με την ταπείνωση. Με τη σταύρωση μας δείχνει το δρόμο της προσωπικής μας λύτρωσης που δεν είναι άλλος από το σταυρό της ταπείνωσης. Ο χριστιανός που αποδέχεται να σταυρωθεί ταπεινά από αγάπη για τον συνάνθρωπό του και τον Θεό δεν θλίβεται αλλά λαμπρύνεται, δεν φοβάται μεγαλύνεται, δεν μειώνεται διευρύνεται, δεν λυπάται χαίρεται. Ή θα μπορούσαμε να πούμε ότι λαμπρύνεται θλιβόμενος, μεγαλύνεται βαστάζοντας το φόβο, διευρύνεται όταν τον μειώνουν και αντλεί χαρά μέσα από τη λύπη του. Τα βιώματά του πιστού αρτίζονται με τη Χάρη και αποκτούν αναστάσιμο νόημα. Ο σταυρικός δρόμος του χριστιανού είναι εορτή δεν είναι κακομοιριά. Η Χάρη κάνει το Σταυρό γιορτή. Πονεμένη γιορτή αλλά γιορτή. Όπως έλεγε ένας μοναχός
«όταν ήμουν πολύ άρρωστος και ψηνόμουνα στον πυρετό ένιωθα μια λεπτή αύρα να με δροσίζει και είχα πολύ μεγάλη χαρά. Τότε που ήμουν πολύ άρρωστος ένιωθα καλύτερα από ότι τώρα που είμαι καλά». Και ο π. Παίσιος έλεγε
«Όσο με ωφέλησαν οι αρρώστιες, δεν με ωφέλησε η άσκηση που σαν μοναχός έκανα τόσα χρόνια». Στην Εκκλησία ο πόνος, η οδύνη, η ασθένεια και ο θάνατος έχουν νικηθεί. Έχουν δηλαδή αξιοποιηθεί και νοηματοδοτηθεί ώστε να μπορούν να λειτουργήσουν ως σωτηριολογικές προοπτικές. Η οντολογία της Χάρης διαφοροποιεί τη ζωή στην Εκκλησία από τον πνευματικό δρόμο του Ζεν–Βουδισμού. Νομίζω πως αν στην Εκκλησία δεν υπήρχε ο Παράκλητος (το Άγιο Πνεύμα) θα ήμουν Βουδιστής.
Ο χριστιανός δεν προσπαθεί να γλιτώσει από το θάνατο, πέφτει πάνω στο θάνατο ... ομοιοπαθητικά. Ο χριστιανός αγαπά τη ζωή την αναστημένη σε ένα αδιάλειπτο παρόν οντολογικής κοινωνίας με τον Θεό Πατέρα, εν Αγίω Πνεύματι.
ΥΓ. Παρακαλώ τους αναγνώστες αυτού του διαλόγου να μου πουν τη γνώμη τους αν πρέπει να συνεχίσω. Νομίζω ότι πρέπει να σταματήσω. Δεν θέλω ούτε να προκαλώ ούτε να κουράζω.
Notis : Ο λόγος του μακροτάτου εναγκαλισμού σου με την κοινότητα των οπαδών του Λιαντίνη,
δεν ειν' άλλος, παρα η βαθύτατα Crossianiκή, κοινή σας ψυχολογία.
Η μιά - η παραδοσιακά Χριστιανική, η δική σου, μαζοχιστικά παθητική,
η άλλη - η των Λιαντινικών, Νιτσεικά ενεργητική - μοιραία έλξη θά 'λεγε κανείς.
Έτσι, "στήνεις πνευματικό κ . λο στις όποιες "επιθέσεις φωτός" δέχεσαι
απ' αυτούς, και ηδονίζεσαι απολογούμενος για την αδυναμία σου,
την υποκρισία σου, τις ενοχές σου και ότι άλλο σε εξιτάρει,
σαν γκόμενα που γουστάρει τον επίδοξο βιαστή της.
Ξέρω επίσης, ότι αυτή τη στιγμή ηδονίζεσαι διαβάζοντας το γραφτό μου
και γουστάρω, .. φίλε είσαι beyond cure, enjoy!
Αγαπητέ Notis
Δεν έχω κάτι εναντίον σου όμως λυπάμαι πραγματικά για τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεις τα γραφόμενά μου. Αισθάνομαι ότι με αυτό το τελευταίο σου μήνυμα δεν μου αφήνεις περιθώριο να συνεχίσω την επικοινωνία μας. Όχι γιατί εξευτελίζεις εμένα αλλά γιατί εξευτελίζεις σε υπερβολικό βαθμό τα μηνύματα της ορθόδοξης, νηπτικής θεολογίας που με τις ελάχιστες δυνατότητές μου προσπάθησα αναξίως να εκφράσω. Μάλιστα αυτή η εχθρική στάση δεν ακολουθείται μόνο από εσένα αλλά και από άλλα μέλη αυτού του forum.
Ειλικρινά λυπάμαι που η επικοινωνία μας κλείνει τόσο άκομψα. Λυπάμαι πραγματικά που υπάρχει ένα τόσο μεγάλο τοίχος επικοινωνίας αναμεταξύ μας. Δεν περίμενα ότι θα συνέβαινε έτσι. Ένιωσα στο πετσί μου μια εχθρότητα απέναντι στο πρόσωπό μου και την Εκκλησία που με εξέπληξε.
Θέλω όμως να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε την ευκαιρία να νιώσω τον εξευτελισμό διότι συνήθως στα Χανιά λόγω της δουλειάς οι άνθρωποι με τους οποίους έρχομαι σε επαφή μου δείχνουν έναν σεβασμό και αυτό με σπρώχνει αναπόφευκτα σε κάποια έπαρση. Εσείς όμως με ευεργετήσατε προσφέροντάς μου μια ευκαιρία ταπείνωσης και γι αυτό σας ευχαριστώ.
Μου θυμίσατε την εποχή του Λυκείου όπου αντιμετώπιζα κάποιες φορές την απόρριψη ή τις ύβρεις κάποιων συμμαθητών μου.
Με αισθήματα απογοήτευσης νιώθω την ανάγκη και την υποχρέωση να αποχωρήσω οριστικά και να μην επανέλθω ποτέ πια και για κανένα λόγο σε αυτό το forum.
Σας χαιρετώ αδέλφια μου
με θλίψη και αγάπη
Νικήτας
Ψυχολογία και Θρησκεία 
