Η άφεση είναι δημιουργική στάση ελευθερίας απέναντι στη ζωή. Απαλλαγή της εμπειρίας και της συμπεριφοράς από τη βία των ψυχαναγκαστικών εντάσεων, της αυτο-απόρριψης και της τελειομανίας. Καθαρή αντίληψη και αβίαστος συντονισμός αισθημάτων και εξωτερικών γεγονότων. Φιλική και νηφάλια αποδοχή του φόβου, του άγχους, της θλίψης, της ανασφάλειας, του πάθους, της ανάγκης και της προσδοκίας. Αποδοχή της αρνητικότητας ως αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας.

"Χαιρετίζω ήσυχα τις προκλήσεις. Μαθαίνω να συμβιώνω αρμονικά μαζί τους. Δεν βιάζω τον εαυτό μου να υπερβεί τις αντιξοότητες. Στέκομαι ήσυχος απέναντί τους. Ελευθερώνομαι από την ψευδή προσδοκία της απόλυτης τακτοποίησης της ζωής μου.
Δεν βιάζομαι να φτάσω το στόχο μου, ούτε στενοχωριέμαι όταν βιάζομαι να τον φτάσω.
Δεν επαίρομαι όταν ταπεινώνομαι ούτε κομπάζω για την αγνότητά μου".

Άφεση είναι να συμμετέχω βιωματικά σε κάθε τι που κάνω. Όταν τρώω να μπορώ να χαίρομαι το φαγητό χωρίς να τρέχει ο νους μου σε αρνητικούς λογισμούς και όταν ο νους μου την ώρα του φαγητού τρέχει σε αρνητικούς λογισμούς να μη στενοχωριέμαι.
Όταν προσεύχομαι να συγκεντρώνω το νου στα λόγια της προσευχής αλλά να μην απογοητεύομαι όταν δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Να παραμένω ήσυχος τόσο με την εμπειρία της αυθεντικής προσευχής όσο και με την απουσία της.

Άφεση είναι να δέχομαι αυτό που είναι έτσι όπως είναι χωρίς να νιώθω την ανάγκη να το αλλάξω. Αν μου προκύπτει η διάθεση να το αλλάξω προσπαθώ με απλότητα να το κάνω, χωρίς να βιάζω τον εαυτό μου.
Αν αισθάνομαι ότι είναι καλύτερα να βιάσω τον εαυτό μου, τότε τον βιάζω.

Η άφεση δεν είναι αδράνεια, δεν είναι αδιαφορία και απραξία, ούτε χλιαρή και μίζερη αποδοχή των κακώς κειμένων. Η άφεση είναι γνήσια, αυθεντική, μη υποκριτική, αυθόρμητη δράση. Η άφεση είναι η εμπειρία και η δράση της ελευθερίας.

Ελεύθεροι συνειρμοί για την ελευθερία

Αγαπούμε την ελευθερία ζωντανά και αυθόρμητα. Έτσι απλά προκύπτει να αγαπούμε την ελευθερία και την Αλήθεια χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αναζητούμε μένοντας αυθεντικοί, έτσι, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Δεν έχουμε κανένα ιδιαίτερο στόχο. Βρεθήκαμε στον κόσμο, νιώσαμε την αγωνία και ανοιχτήκαμε στο πέλαγο. Υπάρχουμε με μια ελευθερία φυσική, καρδιακή. Δεν επιζητούμε τη σωτηρία. Δεν θέλουμε να νιώθουμε καλά. Δεν κυνηγάμε την επιτυχία. Δεν έχουμε κοσμοθεωρητικές σταθερές και ακατάλυτους κώδικες σκέψης, πίστης και συμπεριφοράς. Και αυτό δεν το κάνουμε γιατί είναι δίκαιο ή σωστό. Δεν το κάνουμε για κανένα ιδιαίτερο λόγο παρά γιατί έτσι μας προκύπτει.
Αυτό που κάνουμε δεν είναι το σωστό ούτε το καλύτερο. Δεν προτρέπουμε κανένα να μας ακολουθήσει. Δεν εμπιστευόμαστε το δρόμο που ακολουθούμε. Δεν γνωρίζουμε που θα μας οδηγήσει αυτή η τακτική. Αλλά και δεν αναρωτιόμαστε ιδιαίτερα. Τη μεγαλύτερη σημασία για μας την έχει το γεγονός ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Δεν ανησυχούμε ούτε για τις ανησυχίες μας. Τις αφήνουμε να αναδύονται. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να στενοχωριέται, με τον ίδιο τρόπο που του επιτρέπουμε και να χαίρεται. Δεν έχουμε ιδιαίτερους στόχους. Ή μάλλον δεν είμαστε κολλημένοι στους στόχους που κατά καιρούς συμβαίνει να θέτουμε εμπρός μας.
Θέλουμε να πάψουμε να θέλουμε, και όταν πάλι θέλουμε αντιμετωπίζουμε συγκαταβατικά την επιθυμία μας.
Είναι κάτι που απλά γίνεται. Αφήνουμε να γίνεται αυτό που γίνεται. Συμμετέχουμε ελεύθεροι στη ροή του γίγνεσθαι. Είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του.

του Νικήτα Καυκιoύ